สวัสดีค่าาาาาาาาาาาาาาาา
 
//ควบเข้ามา
 
วันนี้ด้วยความเวิ่นเว้อเลยแต่งฟิคโคตรสั้นออกมาได้อีกเรื่อง แฮร้ ขอฝากด้วยนะคะ
 
วันนี้แต่งคู่มาร์โก้*แจนข่าาา
 
คู่นี้ดราม่านะคะนะ
 
แต่ว่าหนุนแต่งดราม่าไม่เก่ง (แต่งเป็นแต่มุ้งมิ้ง)
 
ก็เลยคลอดออกมาหน้าตาดูดีได้แค่นี้ละข่า TTwTT
 
อ๊ากกกกกก มันออกจะเพ้อเจ้อไปหน่อย แต่ก็ ก็ ก็ ก็...
 
พยายามแล้วนะ ฮือออ แบบ ถ้าเราอยู่จุดเดียวกับแจนคือจะไม่ทนจริงๆ ;////;
 
พอละ เวิ่นพอประมาณ โปรย...
 
 
 
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
 
 
Title :: แด่เธอผู้จากไปตลอดกาล
Pairing :: Marco x Jean
Shingeki no Kyojin 
Author :: Kurobane
 

...”ฟังแล้วอย่าโกรธล่ะ...แจนน่ะ...”...

เสียงนกร้องแข่งกันเจี๊ยวจ๊าวนอกหน้าต่าง ปลุกให้ร่างที่กำลังงีบตื่นขึ้นมา

มือข้างหนึ่งยันก่ายแกร่งขึ้น อีกข้างก็ขยี้ตา ปากก็หาววอดๆ นัยน์ตาสีอ่อนมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย

“ฝันถึงเจ้านั่นอีกแล้ว”

เสียงทุ้มพึมพำออกมาเบาๆเพียงลำพัง ริมฝีปากเหยียดยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเอง นัยน์ตาสีอ่อนฉายแววเจ็บปวดลึกๆ

“โว้ย เมื่อไหร่จะเลิกคิดถึงแกวะ”

แจนดันร่างลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินกลับไปหาพวกเพื่อนๆที่กำลังนั่งคุยกันเสียงดัง เพื่อผ่อนคลายจากการต่อสู้กับไททันมานาน

“ไง แอบงีบอีกแล้วสินะแจน”

โคนี สปริงเกอร์เอ่ยแซวคนที่เดินหาวมาตลอดทาง แจนทรุดตัวนั่งลงเป็นส่วนหนึ่งในวงสนทนา

“หน้าดูไม่เหมือนคนพักผ่อนเลยนะแจน”

ซาช่า หญิงสาวกินจุประจำกองทหารถามแจนด้วยท่าทางซื่อ เมื่อเห็นใบหน้าคมคายยุ่งเหมือนไปเจอเรื่องมาก

“...นกขี้ใส่หรือไงแจน”

แอนนี่แซวด้วยหน้าตาย เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนในวงสนทนาได้เป็นอย่างดี

...ทั้งๆที่เธอไม่น่าจะนั่งอยู่ตรงนี้แท้ๆ...

แจนมองแอนนี่ด้วยสายตาราบเรียบก่อนพรูลมหายใจออกมายาวๆ

...แต่เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ทุกคนทำเหมือนเรื่องที่ผ่านไปเป็นฝันร้ายชั่วข้ามคืน...

...เป็นฝันร้ายที่อยากลืม แต่ยากจะลืม...

“จะบ้าหรือไง แอนนี่”

แจนเหยียดยิ้มขำๆ โคนี่ตบบ่าเพื่อนรักป้าบๆ

“อย่าว่าสตรีว่าบ้าสิแจน ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยนะ นี่!ต้องดูฉันเป็นตัวอย่าง”

“ใครจะถือศีล ปฏิบัติธรรมแบบแกละวะ ไอ้เณรอาบัติ”

แจนหยอกล้อโคนี ทำให้วงสนทนายิ่งครึกครื้นมากขึ้นกว่าเดิม

“เออ ว่าแต่ทำไมแกทำหน้ายุ่งได้ขนาดนั้นวะ”

แจนนิ่งเงียบไป ครุ่นคิดว่าจะตอบเพื่อนไปอย่างไรดี

“ก็คนมันเพิ่งตื่น ก็มึนๆสิวะ”

“เออเนอะ”

โคนี่เออออตามอย่างไม่ใส่ใจ แจนเอ่ยถามเพื่อนในวงสนทนาอย่างจริงจัง

“เฮ้ย ทำไมคนเราต้องฝันวะ?”

ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวกัน ก่อนจะมองหน้ากันตาปริบๆ

“จะไปรู้หรอวะ”

เอเลนที่เพิ่งเดินเข้ามาจากด้านหลังตอบอย่างกวนประสาท พร้อมๆกับอาร์มิน และมิคาสะที่เดินตามมาร่วมวงด้วยทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ

“ไง ทั้งสามคน”

เพื่อนในวงสนทนาเฮฮาต้อนรับสมาชิกใหม่ อาร์มินวกกลับมาประเด็นที่แจนถาม

“ผมก็ไม่รู้ครับ แต่ผมเคยอ่านมาว่า เราฝันถึงอะไร แสดงว่าสิ่งนั้นอยู่ในจิตใต้สำนึกของเราครับ”

“หา? จิตใต้สำนึกหรอ”

โคนีและแจนพูดพร้อมกัน ซาช่าถึงกับแก้มแดงเป็นมะเขือเทศ

“ซาช่า เธอจะอายอะไร?”

มิคาสะเอ่ยถามเมื่อซาช่ามีปฏิกิริยากับคำพูดของอาร์มิน เพื่อนในวงผิวปากแซวสาวหางม้า

“ฉันฝันถึงมันต้ม!!!”

วงสนทนาถึงกับกริบไป3วินาที เอเลนทำลายความเงียบติดสตั๊นของทุกคน

“อ..เอ้อ แจนถามเรื่องนี้ แสดงว่านายฝันอะไรสินะ!”

ทุกคนผิกปากหวือแซวไอ้หนุ่มเถรตรงที่นั่งหน้าแดงปัดไม่แพ้สาวหัวมัน แจนลุกลี้ลุกลนทันที

“จะบ้าเหรอ! ใครฝัน? ไม่มีอะ!!”

...โกหกไม่เก่งเลยหวะ...

ทุกคนหันไปหัวเราะกันคิกคัก นานๆทีจะเห็นแจนมีทีท่าแบบนี้ แจนยิ่งรู้สึกกดดันทันที

“เฮ้ย พวกแก ขำอะไรนักหนาวะ!!”

โน้มตัวไปตบตีเพื่อนๆเบาๆคนละทีสองที เสียงหัวเราะคึกคักสนุกสนานดังทั่ว

“แจน แกบอกเลยนะเว้ย ฝันถึงใคร”

“ไม่บอก”

แจนทำหน้าจริงจัง เพื่อนๆบ่นกระปอดกระแปดเพราะความอยากรู้ แจนได้ระบายยิ้มอ่อน

“เปลี่ยนเรื่องเหอะ!”

“โห ทันทีอะ! เปลี่ยนก็เปลี่ยนวะ”

แล้วหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่น

 

 

 

 

 

 

 

อาทิตย์ลับขอบฟ้า นภาถูกฉาบด้วยสีดำ มีเพียงพระจันทร์ที่ลอยเด่น พร้อมดาวฤกษ์ที่กะพริบระยิบระยับตัดกับฉากทีดำมืด

...เหมือนนายที่ยังเปล่งประกายในความมืดบอดของฉัน...

แจนเงยหน้ามองท้องฟ้าจากหน้าต่างในห้องพักรวม เพื่อนทหารต่างหลับกันไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงเขาที่ยังนั่งนิ่งริมหน้าต่าง

“หนาวชะมัด...”

ริมฝีปากพึมพำออกมาเบาๆ นัยน์ตาสีอ่อนเหลือบมองที่นอนใกล้ๆเขา ที่ตอนนี้ไม่มีร่างของคนที่คุ้นเคยนอนอยู่อีกแล้ว

“ชิ ปกติจะต้องมีนายนอนอยู่แท้ๆ มาร์โก้”

ได้เพียงแต่มองเตียงว่างเปล่ากับสมองที่เอาแต่คิดถึงคืนวันที่มีมาร์โก้อยู่ข้างๆ

...ใบหน้าอ่อนโยนนั้น...

...รอยยิ้มอ่อนโยนนั้น...

คิดได้เพียงแค่นั้น ร่างกายก็สั่นสะท้าน หยาดน้ำตาใสไหลรินออกมาอย่างหยุดไม่ได้ มือข้างขวายังกำสิ่งสุดท้ายที่มาร์โก้เหลือไว้จนแน่น

...สิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจอบอุ่น เหมือนกับมีนายอยู่เคียงข้าง...

“มาร์โก้...ทำไมต้องเป็นนาย...”

ได้แต่ข่มไม่ให้เสียงสั่นเครือดังจนเกินไป น้ำตายังพรั่งพรูออกมา

...ในหัวมืดสนิท มีเพียงนายที่เด่นขึ้นมา...

...ร่างกายอ่อนล้า เกินจะทานทน...

แจนผล็อยหลับไปทั้งน้ำตาที่ยังรินไหล

 

 

 

 

“...แจน”

หือ? มาร์โก้? นายเหรอ ไม่เอาน่า ขอนอนต่ออีกนิดเถอะ...

“เฮ้ย แจน!”

อย่าตะคอกสิวะ นายนี่แปลกคน...

ป้าบ!!

โครม!!

ด้วยแรงถีบจากคนปลุก แจนถึงกับต้องลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บ

“เจ็บโว้ย ทำอะไรของแกวะมาร์โก้...”

เงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าสายตานับสิบคู่จับจ้องเขาอยู่

...อ้าว? อะไรวะ...

“เฮ้ย แจนมันเพ้อหวะพวกเรา”

โคนียิ้มแหยแกมล้อเลียนแล้วขำอย่างสนุกสนาน แจนถึงกับหน้าแดงแปร๊ด ก่อนจะลุกขึ้นกระชากคอเสื้อเพื่อนอีกคน

“อย่ามาล้อเลียนนะเว้ย”

“อ..เออ โทษที”

โคนียิ้มแหย แจนปล่อยอีกคนลงก่อนจะเดินฟึดฟัดออกไปทำกิจวัตรส่วนตัว

 

 

 

ผมสีอ่อนยุ่งเหยิง หน้าคมคายดูท่าทางอิดโรย ขอบตาดำคล้ำแถมบวมฉึ่ง สะท้อนออกมาจากกระจกในห้องน้ำ ยิ่งทำให้แจนสมเพชตัวเอง

...ทำไมโทรมได้ขนาดนี้วะ...

มือขวาก็ขยับแปรงสีฟันในปากไปมา นานพอประมาณก็บ้วนเอาฟองสีขาวออกจากปากแล้วกลั้วน้ำสะอาด ขณะนั้นก็มีคนเดินเข้ามา

“ไงแจน เมื่อคืนฝันถึงมาร์โก้สินะ!”

พรูด!!

“แค่กๆ...แก...เอเลน...”

ไม่ได้หันมามองคนที่เพิ่งจะมาอาบน้ำเช่นเดียวกับเขา เพียงแต่สบตากันในกระจกเท่านั้น เอเลนเหยียดยิ้มก่อนจะตบหลังอีกคนป้าบๆ แล้วเดินมาแปรงฟันข้างๆ

“...อยากจะขำฉันแบบไอ้พวกนั้นก็เชิญเลย ตามสบาย”

แจนเมินคนที่แปรงฟันกุกกักอยู่ข้างๆ เอเลนส่ายหน้าไปมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอูอี้

“...ฉันไม่ขำให้กับการสูญเสียหรอก”

นัยน์ตาสีเขียวไม่ได้หันมามองแจนที่กำลังระบายยิ้ม

“...เออ วันนี้แปลกดีหวะ รู้สึกว่านายพูดดี”

แจนหมุนตัวแล้วเดินไปอาบน้ำในห้อง เอเลนแซวตามหลังไป

“เมื่อคืนก็แปลกดี ที่แกโรแมนติกได้ขนาดนั้น”

แจนชะงักกึกขณะปิดประตูห้องน้ำ ก่อนจะตะโกนออกไปอย่างขำๆ

“เมื่อกี้ฉันขอถอนคำพูดแล้วกัน ไอ้บ้าเอเลน”

 

 

 

 

หยดน้ำพรั่งพรูกระทบแจนตั้งแจนหัวจรดปลายเท้า ใบหน้าคมคายเงยขึ้นรับสายน้ำเพื่อปลุกความสดชื่น เปลือกตาหนักอึ้งยังคงปิดสนิท แต่ในหัวสมองยังคงคิดวนเวียนถึงคนในฝันที่ยังคงตามหลอกหลอนเขาทั้งหลับตื่น

...ไปสู่สุคติซักทีเหอะมาร์โก้...

ได้แต่ก่นด่าในใจอย่างขำๆ ลึกๆก็สมเพชตัวเอง ที่ดันเก็บเรื่องของมาร์โก้เอาไว้

ติดฟุ้งซ่านถึงการที่จะลบคนในความทรงจำออกไปจนเวลาผ่านล่วงเลยไปนานขนาดไหนไม่มีใครรู้

“แจน แกอาบน้ำหรือจะตุ๋นตัวเองกินวะ”

เสียงของเอเลนดังขึ้นเรียกสติของแจนกลับมา

“แกก็เพิ่งอาบเสร็จเหมือนกันไม่ใช่หรอวะ?”

“อย่ามารู้มากแจน ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วโว้ย! คนอื่นเขาตามหาแกกันให้วุ่นวายไปหมด เร็วๆสิวะ!”

คนข้างนอกก็บ่นฉอดๆ แจนก็ได้แต่บ่นในใจให้ตัวเองเร็วๆ มือถูสบู่ไปมาสองสามทีก็ล้างออก ก่อนจะรีบไปแต่งตัวเสร็จสรรพเรียบร้อย

 

เมื่อฝึกทหารจนเสร็จก็มาแอบมางีบใต้ต้นไม้เหมือนอย่างทุกวัน

...ที่ไม่เหมือนดิมก็คงเป็นหัวใจที่อยู่ๆก็คิดถึงแต่นาย...

แจนพรูลมหายใจเป็นทางยาว คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

...แค่ฝันกลางวัน ทำไมมันทำให้คิดถึงนายขนาดนี้กันนะ...

...แค่คิดว่าไม่มีนายอีกแล้วมันก็...

หยาดน้ำตาใสคลอหน่วยตาอีกครั้ง แจนถึงกับสะดุ้ง สองมือปาดน้ำตาออก ก่อนจะกลั้วหัวเราะออกมาเพียงลำพัง

“ไอ้นี่ก็ไหลจังเลยนะ...น้ำตาเนี่ย...”

มองหยาดน้ำใสที่เลอะฝ่ามืออย่างสมเพช นัยน์ตาสีอ่อนฉายแววหดหู่

... “แจนน่ะ ไม่ได้เป็นคนที่แข็งแกร่ง...”....

“เออ รู้แล้วเว้ย ฉันมันอ่อนแอ มาร์โก้”

... “ดังนั้น จึงเข้าใจความรู้สึกของคนที่อ่อนแอได้ดีไงล่ะ”...

“งั้นเหรอ? ฉันเนี่ยนะ...”

ประโยคที่มาร์โก้เคยพูดเอาไว้ วนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหายไป

“ต่อให้ต้องเจอกับความยากลำบากขนาดไหนก็คงจะผ่านไปได้”

...นั่นสินะ เรื่องการจากไปของนายฉันก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ใช่ไหมมาร์โก้...

 

“เฮ้ย มาร์โก้ ฉันเลิกล้มความคิดที่จะลืมนายแล้วนะ”

หยาดน้ำตาจางหายไปแล้ว เหลือแต่นัยน์ตาที่มุ่งมั่น

“ฉันจะจดจำ! ฉันจะจำเรื่องของนายทั้งหมด นายเองก็ดูฉันไว้ด้วยล่ะมาร์โก้”

มือขวาล้วงเอาเศษกระดูกของมาร์โก้ออกมา นัยน์ตาสีอ่อนพิจมองอย่างอ่อนโยน

“ไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วนายอยู่ไหน...แต่นายจะอยู่ในใจฉันเสมอ มาร์โก้...”

กำเศษกระดูกแน่น ก่อนจะขึ้นมาแนบอกซ้ายเอาไว้

ทันใดนั้น สายลมอุ่นๆก็พัดผ่านแจนไป เป็นความอบอุ่นที่เหมือนถูกคนโอบกอด นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้างขึ้น ในใจก็นึกถึงมาร์โก้ทันที

“ทำแบบนี้เลยเรอะ”

หลับตาลงเบาๆ แล้วระบายยิ้มอ่อนโยน

...นายเป็นเหมือนสายลมนั่นแหละมาร์โก้ ถึงฉันจะมองไม่เห็น แต่ฉันสัมผัสได้นะ...

...แด่เธอผู้จากไปตลอดกาล...



xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx END xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
 
 
 
จบแล้วข่าาา
 
เป็นยังไงกันมั่ง อร๊ากกกก
 
(หนุนรู้สึกมันเวิ่นไปหน่อย และแต่งไปแต่งมา ก็ดันมีแจนเอกุบกิบ และมิคาสะผู้ถูกลืม #ขอโทดนะ)
 
 
อ่าาาาาาา ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ;/////;))
 
เอาเป็นว่า ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นในฟิคที่แล้วด้วยนะคะ!!
 
(ม้าหนุนจิปลาบปลื้มค่ะ บ่องตง 555555)
 
//โค้งสิบทิศ
 
 
ปอลิง. คืนนี้มาดูตอนที่13.5กันเถอะคะ 55555555555555555 
 

Comment

Comment:

Tweet

โอ่ย น้ำตาจะไหลตามแจยนค่ะ ; - ;

#2 By YULATY on 2013-07-06 19:13

หัวมันต้มทำน้องฮา5555555555
ตอนหลังอ่านแล้วดราม่าอ่ะะะะะ ฮืออออออออ
มาร์โก้ววววววววว T_______T
 “ไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วนายอยู่ไหน...แต่นายจะอยู่ในใจฉันเสมอ มาร์โก้...”
จะร้องอ่ะะะ ;___; ฮืออออ
แอบมีแจนเอด้วยยย //ชี้ๆ

#1 By ~[::werrian::]~ on 2013-07-06 18:57

Categories