[Fic]KnB>Ao*Ki< "Song For You" - 2 -

posted on 25 Dec 2015 16:25 by kurohane directory Fiction, Cartoon

 

 
 
 

Title :: Song For You - 2 -

Pairing :: Aomine X Kise

Kuroko no Basuke 

Rate :: >มีเนื้อหาไม่เหมาะสมเล็กน้อย ยังไงเลื่อนข้ามได้เลยนะคะ (จัดเรทไม่เป็น ฮือ)<

Event :: Christmas Day

Author :: Kurobane

 

 

********

 

                                “ไดจาง ไปกันเถอะ”

 

เสียงเจื้อยแจ้วดังจากเพื่อนสาวผมสีชมพูยาว อาจเพราะวันนี้เป็นพิเศษด้วยเลยดูอีกฝ่ายจะแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ นัยน์ตาสีน้ำเงินมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าจนสาวเจ้าทำหน้างอ

 

                “มองอยู่ได้ มีอะไรแปลกๆหรือไง”

 

โมโมอิพองแก้มป่องเมื่อพูดเสร็จ อาโอมิเนะดีดหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆจนเจ้าตัวร้องโอ๊ย นัยน์ตาสีชมพูกลมแอบมองเพื่อนสนิทของเขา ร่างสูงแกร่งในเสื้อคอเต่าสีดำสนิทกับกางเกงขายาวเข้ารูปสีเข้มช่วยขับให้อีกฝ่ายดูดีขึ้นมาก อาโอมิเนะไม่ลืมสวมเสื้อโค้ทเพื่อกันความหนาว

 

                “แหม ไดจังเองก็แต่งตัวเท่เชียวนะ นี่ขนาดไม่อยากไปนะเนี่ย”

 

โมโมอิหัวเราะคิกคักเมื่อจู่ๆก็เห็นเพื่อนชายแต่งตัวดีๆเหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแบบไม่เข้าใจ

 

                “ฉันก็แต่งแบบนี้ประจำนะ”

                “ไม่จริงอะ ปกติไดจังแต่งตัวห่วยจะตาย”

 

โดนดีดหน้าผากอีกครั้งเมื่อวิพากษ์วิจารณ์การแต่งตัวของอีกฝ่าย อาโอมิเนะเดินออกจากห้องนำหน้าอีกคน โมโมอิรีบเดินตามไปทันที ระหว่างรอลิฟต์ก็ชวนคุยเรื่องจิปาถะไปด้วย

 

 

 

 

                “พวกเท็ตสึคุงถึงที่งานแล้วละ”

 

โมโมอิรายงานอีกคนขณะที่อาโอมิเนะกำลังขับรถไปบนท้องถนน นัยน์ตาสีน้ำเงินปรายตามองแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจกับหนทางข้างหน้า

 

                “เร็วเหมือนเดิมเลยนะ”

                “เพราะไดจังเอาแต่แต่งตัวนั่นแหละ”

 

โมโมอิเอ่ยแซวอีกครั้ง อาโอมิเนะที่ตั้งใจขับรถก็แก้แค้นอะไรไม่ได้นอกจากส่งสายตาดุๆมาให้ สาวน้อยหัวเราะคิกคัก

               

“คริสต์มาสเขาต้องไปกับแฟนนี่ ไม่หาแฟนซักคนละ?”

 

อาโอมิเนะถามเสียงอ่อน นัยน์ตาสีชมพูไหวระริกเล็กน้อย โมโมอิส่ายหน้า

 

                “ไม่เอาอะ เดี๋ยวไดจังเหงา”

                “เหอะ ไม่มีใครเอามากกว่า”

                “ไดจังอะ!”

 

มือเล็กๆตีแขนอีกฝ่ายเบาๆ อาโอมิเนะกลั้วหัวเราะเสียงดัง โมโมอิมองออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย

 

                “ก็มีนั่นแหละ แต่...”

 

นัยน์ตาสีน้ำเงินแอบมองเสี้ยวหน้าเพื่อนสนิท เขาเอื้อมมือไปผลักหัวอีกฝ่ายเบาๆ

 

                “ทะเลาะกันหรือไง? วันนี้วันคริสต์มาสนะ ไปง้อเขาสิ”

 

โมโมอิส่ายหัวน้อยๆ นัยน์ตาสีชมพูฉายแววเศร้าเล็กน้อย อาโอมิเนะเบะปาก

 

                “ชิ หนีไปมีแฟนกันหมด”

                “ไดจังก็มีคนมาจีบเยอะแยะอยากเรื่องมากเองทำไมเล่า”

 

โมโมอิสะบัดหน้ามองอีกคนที่ทำเป็นลอยหน้าลอยตา ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทคนนี้มีคนมารุมตอมมากขนาดไหน ตั้งแต่มัธยมต้นจนตอนนี้มีแต่คนเข้ามาถามเธอเรื่องอาโอมิเนะ ไดกิตลอดไม่ขาดสาย แต่ไม่ยักกะเห็นอาโอมิเนะสนใจสักคน

 

                “ถ้าไม่ได้อย่างไมจังก็ไม่อยากคบหรอก”

                “ก็เพราะแบบนี้ไงถึงโสด ไม่ต้องมาบ่นเลย”

 

โมโมอิพองแก้มแล้วกอดอกมองอีกคน อาโอมิเนะแอบยิ้มกรุ้มกริ่ม

 

                “ว่าแต่...คนนั้นใครละ?”

 

พวงแก้ขาวเนียนฉาบด้วยสีแดงระเรื่อ นัยน์ตาสีชมพูมองไปทางอื่น

 

                “เรื่องอะไรจะบอกเล่า...”

                “คร้าบ คร้าบ”

 

อาโอมิเนะลอบมองอีกคนที่ทำหน้าไม่พอใจแต่กลับมีอาการเขินอายร่วมด้วย

 

“ไดจังๆ ร้านนี้แหละ”

 

อาโอมิเนะมองป้ายร้านที่เป็นจุดหมายเขาก็หักพวงมาลัยเข้าไปจอดในลานจอดรถ แอบสังเกตว่าเป็นร้านกึ่งบาร์ขนาดใหญ่ ผู้คนก็ดูพลุกพล่านพอสมควร

 

                “คนเยอะเหมือนกันน้า...หวังว่าเท็ตสึคุงจะได้ที่นั่งใกล้ๆเวทีนะ...”

 

นัยน์ตาสีชมพูดูตื่นเต้นมากกว่าปกติ โมโมอิฮัมเพลงอย่างมีความสุข อาโอมิเนะเองก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เมื่อนึกว่าจะได้เจอนักร้องหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองที่นุ่มละมุน

 

เมื่อทั้งสองคนลงจากรถ โมโมอิที่ตื่นเต้นเป็นพิเศษก็รีบเดินนำไปก่อน อาโอมิเนะรั้งเธอเอาไว้ด้วยเสียงเรียก

 

                “จริงสิ ซัทสึกิ”

                “หือ?”

 

นัยน์ตาสีชมพูกลมโตมองอีกคนที่กำลังเดินมาใกล้ๆเขา รอยยิ้มมีเลศนัยน์ถูกส่งไปให้

 

                “ไอดะซังเขาไม่ได้ง้อยากหรอกนะ รีบๆคืนดีกันละ”

                “อะ...ไดจัง!!”

 

โมโมอิถึงกับหน้าแดงทันที เมื่อโดนจับได้ว่ากำลังคบกับใคร มือเล็กๆกระหน่ำตีร่างสูงแกร่งที่กำลังผิวปากหวืออย่างสบายใจ

 

                ...ไดจัง คนบ้า!!! ทีเรื่องแบบนี้ยังอุตส่าห์รู้อีกนะ!!...

 

 

 

โมโมอิเดินปึงปังเข้าร้าน อารมณ์ตื่นเต้นมลายสิ้นเมื่อเห็นผู้หญิงตัวเล็กๆกับเรือนผมสีน้ำตาลสวยอยู่ตรงหน้าของเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตหันมาสบกับนัยน์ตาสีชมพูที่ไหวระริก

 

                “ซัทจัง...”

                “ริโกะจัง...”

 

 

 

 

 

 

                “อา...ยัยบ้านั่น พอเจอแฟนก็ทิ้งเราเลยนะ...”

                ...ไหนบอกมาดูคิเสะไง ที่แท้ก็มาหาแฟนกันหมด...

 

อาโอมิเนะบ่นอุบอิบพลางมองหาเพื่อนซี้อีกสองคนที่มาถึงก่อนแล้ว นัยน์ตาสีน้ำเงินกวาดมองทั่วๆจนปะกับเรือนผมสีแดงเพลิงคุ้นตา เขารีบตรงไปยังโต๊ะทันที

 

                “ไงพวก”

 

มือแกร่งตีหลังเพื่อนเสียงดัง คากามิ ไทกะ หันมาฉีกยิ้มกว้างให้ทันที เขาแปะมือทักทายตามประสาเพื่อนฝูง อาโอมิเนะนั่งตรงข้ามคากามิที่นั่งอยู่ด้านเดียวกับคุโรโกะซึ่งกำลังโค้งทักทายเขา

 

                “สวัสดีครับอาโอมิเนะคุง”

                “ไงเท็ตสึ อ้วนขึ้นจริงๆด้วย”

                “หยาบคายเหมือนเดิมนะครับ”

 

คุโรโกะหัวเราะในลำคอเบาๆ คากามิดึงแก้มคุโรโกะให้ยืดออกเล็กน้อยแล้วอวดอีกคน

 

                “อ้วนแต่ก็น่ารักใช่มะ”

                “อย่ามาอวดเลย น่าอิจฉาหวะ”

 

อาโอมิเนะยกยิ้มบาง คากามิหัวเราะเบาๆก่อนจะหันไปรินน้ำสีอำพันใส่แก้วแล้วยื่นให้ผู้มาใหม่ นักบาสหนุ่มรับมาแล้วซดจนหมดแก้ว ตาสองคู่มองคนเพิ่งมาใหม่อย่างอึ้งๆ คากามิปราม

 

                “ใจเย็นพวก”

                “คอกำลังแห้งนี่หว่า”

 

วางแก้วลงแล้วเช็ดปากเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำเงินมองไปตรงอื่นก่อนจะหันมาสบกับนัยน์ตาสีฟ้าใสที่กำลังจ้องเขาอยู่

 

                “จริงสิ ซัทสึกิน่ะ...”

                “ทราบแล้วครับ ปล่อยให้โมโมอิซังได้มีเวลาส่วนตัวก็ดีเหมือนกันนะครับ”

 

อาโอมิเนะจ้องอีกคนตาปริบๆ คุโรโกะทำเพียงยิ้มบางๆให้

 

                “ชิ ยัยนั่น ชวน